"De Woeste Tocht"
'Windkracht 2, 30 gr. celcius, spiegelgladde zee, 20 km zicht en strak blauwe lucht'
Althans dat was de voorspellingen voor het betreffende weekend. Maar het begon zoveel anders. Donderdag waren Bert en Lucia al even met hun schip naar Naarden gegaan, en voorlopig hadden ze de eerste anderhalve kuub aan water al door de zelflozende kuip heen gejaagd. En dit was nog maar het begin van een "woeste" tocht, want vrijdag stoomden Bert, Lucia en kinderen op naar Amsterdam, en dat was nou niet echt rustig kabbelend, maar heftig stampend over het Markermeer.
Diezelfde donderdag waren Harry en Martine alvast even naar Monnickendam gejaagd om hun schip, als een trots baken, bij de Marina Monnickendam buitengaats neer te leggen, en ook die tocht had zonder meer het predicaat "woest".
Vrijdagochtend was het voor dag en dauw opstaan voor Leoniek, Reinier en hun zee ({w}aardige) hond om vanuit Scheveningen "even" naar IJmuiden te jagen, om zich vervolgens om plm. 13.00 uur aan te sluiten bij een 6-tal schepen die zich zouden gaan verzamelen bij de Oranjesluizen. Golven van een stevige 2,5 meter waren hun warme welkom toen ze bij Scheveningen buitengaats gingen en of ze wilden of niet, de wind (een stevige kracht 4 a 5) joeg hen richting Hoek v Holland. Een inmiddels beroemde en beruchte plek om binnen te lopen en heen en weer gesjouwd te worden door allerlei stromingen die niet of nauwelijks te voorspellen zijn. Hun dag zou nog lang duren, want via Rotterdam, Gouderak en het halve groene hart (ze zagen zelf trouwens groen en geel toen ze van zee afkwamen) waren ze 's avonds laat pas ergens onder Utrecht. Als dit geen woest begin is van een tocht, dan weten we het niet meer.
Vrijdagochtend rondom 13.00 waren het Ernst, Ellen, A3 en schrijver dezes, die (vergezeld van gasten en dierbaar nageslacht) de start maakten vanaf Amsterdam en naar de verzamelplek gingen over het IJ. Bij het JAVA/KNSM-eiland was het wachten en ook intussen contact gehad met anderen. Resultaat was.... we gaan binnendoor !
De verhalen die we hoorden waren te "woest" en de weersverwachting werd steeds duidelijker. De wind werd krachtiger de golven hoger en dat wilden we niet.
Het gezelschap groeide en Rob, Lisette, Bert, Lucia, Aart, Ellen, Dick, Irma, Jaap, Nel met gasten en/of kinderen sloten zich aan in deze kleurrijke en chique stoet over het water. Aart en Ellen moesten vrij plotseling weg en hebben moeten afhaken.
Dus zijn we via de Willem I Sluis (die speciaal nogmaals open ging en bleef wachten op de laatste Jan-v-Gent's) en het Noord Hollandskanaal richting Broek in Waterland gegaan om vervolgens rond 17.30 uur op een "bijzonder vriendelijke" wijze door de Kloosterdijksluis bij Monnickendam te worden geschut. Wij overwegen de sluiswachter te gaan adviseren om eens een beroepskeuzetest te gaan doen.
Even daarna een bijzonder gezellig welkom in de Marina Monnickendam door Marga, Carolyne (die speciaal vanaf Friesland hier naar toe gekomen waren), Eric, Elly en natuurlijk René, Betty, Stanley en Ans. De laatste 4 waren dus echt de "woeste" tocht aangegaan en zonder enige schroom over het Markermeer naar Monnickendam gejaagd. Het eindresultaat was dat de beide schepen aan de bovenkant even nat waren als aan de onderkant en dat het wellicht nog tot het volgende evenement zal duren voordat alles droog is. Honderden liters water zijn er door de kuipen heen gegaan en alles was nat, maar de stemming was goed en de humor was droog.
En natuurlijk "het publiek op de kade". We werden natuurlijk ook opgewacht door Michelle, Bernard, Hed en Eline die met de auto gekomen waren en ook was daar Seph en Maj-Brit Jacobs, die een eerste kennismaking hadden met dit bijzondere genootschap. (Seph en Maj-Brit overwegen hun 8.20 in te ruilen voor een ongeveer 215 centimeter langere versie).
Na een stevig uur stoere, woeste, geloofwaardige en ongeloofwaardige verhalen zijn we lopend, rijdend en varend naar de overkant van Monnickendam gegaan om daar een heerlijke BBQ te hebben in restaurant de Zeilhoek. Eerst gezellig borrelen om vervolgens uitgebreid te gaan zitten knagen aan alles wat eens als kip, varken of koe het eerste levenslicht had gezien. Het was erg lekker, erg veel, erg gezellig en erg goed van kwaliteit. Ergens tegen een uur of elf ging een ieder naar zijn schip of hotel, met een goed gevoel en terugblikkend op een woeste dag. En de woeste tocht moest nog beginnen !
Zaterdag.............. 's ochtends rond een uur of 10 .............. een bijzonder overleg tussen de schippers en uiteindelijk heeft de meerderheid besloten dat een ieder dat moest doen wat hij/zij zelf wilde doen. Als dat geen voorbeeld is van democratie dan weet ik het niet meer.
Een aantal gaf, mede na het aanhoren van de weersberichten op marifoonkanaal 1, aan dat zij even geen behoefte hadden om nogmaals alle ingewanden binnenste buiten te keren tijdens een heftig gevecht met de woelige baren en een gedeelte gaf aan dat zij graag de uitdaging aangingen om over het Markermeer naar Pampus te gaan, maar dan wel "binnendoor" terug.
Zo gezegd, zo gedaan. Rondom 13.00 uur op Pampus aangekomen en daar vormden Robert, Irene, Leoniek, Reinier met gasten het welkomscommitee. Leoniek en Reinier waren ondertussen op- en uitgedroogd dus konden heerlijk genieten van een eerste glas wijn in de stralende zon. En ook kwamen Gert, Tanja, Pieter, Joke en gasten zich melden bij Pampus. Pieter en Joke werden plotseling weggeroepen en konden dus niet meegenieten van Pampus en dat is natuurlijk jammer. Zo zijn ook Eric en Elly eerder terug gegaan in verband met zorgen binnen de familie.
Pampus heeft ons welkom geheten met een goed lunchbuffet en een nog beter spektakel door ons (begeleid door twee enthousiaste gidsen) alles te vertellen over de meer dan bijzondere historie van dit eiland en de wijze waarop het eiland geschiedenis heeft geschreven.
Om half drie terug naar Monnickendam. En ook nu werkte het democratisch proces weer voorbeeldig. Eerst zouden we met zijn allen over zee gaan, vervolgens met zijn allen binnendoor om uiteindelijk met 1 schip binnendoor (de hond van Leoniek en Reinier was namelijk nog niet helemaal opgedroogd) en de rest "over zee" terug te gaan naar Monnickendam.
En ergens tussen half vijf en half zeven was het hele spul weer compleet, zat aan de borrel, liep hier en daar wat te repareren en uiteraard ook nog even zwemmen voor de jongere garde. Het lijkt een standaard ritueel, maar het blijft een ontzettend leuk gezicht als je een elftal (dit keer dus wel in de hele finale) schepen gebroederlijk naast elkaar ziet liggen en iedereen sjouwt van het ene naar het andere schip en een ieder doet zijn ding. En................. overal even gezellig.
De avond is ingezet, dus met zijn allen naar de Thai in Monnickendam. De koks hadden er een slordige 12.000 zeemijlen opzitten om vanuit Bangkok op de Gouwzee aan wal te gaan. Wellicht ook een woeste tocht!. Één ding is zeker............. we waren blij dat ze niet in Volendam gestopt zijn. Dan waren ze namelijk in de palingpop terecht gekomen, terwijl ze gewoon veel beter konden koken.
Uit voorzorg (je weet het tenslotte nooit met die Thaise koks) hebben A3 en Leoniek de honden constant in het zicht gehouden en zijn we gestart met het voorborrelen.
Een serieuze bezigheid die uiterst concentieus handelen vereist. Het is ons gelukt !
Het voorgerecht liet even op zich wachten, maar toen het kwam zag je het groots enthousiasme waarmee een ieder zich richting "het verdeelpunt" begaf en in no-time werden de koks wederom achter het fornuis gejaagd om een extra hoeveelheid voorgerechten op tafel te zetten.
En toen . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . het duurde ietwat langer dan verwacht ........... kwamen de hoofdgerechten op tafel.
Voor de jongsten patat en kroket, maar voor de rest mochten we ons helemaal laten gaan aan de meest heerlijke, verse en kleurrijke gerechten die de Thaise keuken biedt. Het was een genot, de wijn was perfect, de temperatuur te hoog, en het gezelschap was gewoon leuk en gezellig. Even kort gecheckt en na afloop hadden we nog steeds een hond of 3, dus wat dat betreft hoefden we geen reisverzekeringen aan te spreken. En rond een uur of elf is een ieder weer zijns weegs gegaan. Ondanks het killer wordende weer is een aantal nog even aan boord wezen naborrelen (evalueren heet dat in vaktermen) en een aantal is lopend naar Hotel Volendam gegaan met de honden van A3 en Bram. Op zichzelf dus ook een soort "woeste" tocht.
Zondag om 10 uur naar de haven en hebben we klassikaal tranen met tuiten gejankt tijdens de hartverscheurende afscheidsceremonie, om vervolgens in kleinere clubjes weer huiswaarts te gaan.
Eigenlijk ben ik nu dus echt woest, want het duurt nog tot volgend jaar voordat we het volgende weekend-vaar-evenement hebben van de Jan-van-Gent-Captains-Club.
Bram
